Om een literair intellect te worden ben ik in mijn vakantie begonnen met het verslinden van boeken. En zo begon ik met Tirza van Arnon Grunberg. Gedverdemme! Suggestieve ranzigheid gecombineerd met echte ranzigeid om van te kotsen! Daarnaast ellenlange gedachtegangen van de gestoorde hoofdpersoon. Toch heeft Arnon voor elkaar gekregen dat ik het boek heb uitgelezen, iets wat bij zijn vorige niet gelukt is. Hoopvol door naar De Verbanning van Mister Grisham himself. Maar waar is de clue John!? Waarom heb ik in hemelsnaam dit boek gelezen en waarom heb jij niet gewoon geschreven over advocatenellende as usual? Er staat werkelijk nix boeiends in en de ontbrekende verhaallijn is dieptriest. Johnny jij kan toch beter! Al was De Gevangene ook al zo’n tijdverdrijf baggerboek, als je toch binnen bent, stop dan gewoon met schrijven, bespaar jezelf en vooral mij, de moeite.

Door naar Duizend Schitterende Zonnen van Khaled Hosseini. Mijn held van de vakantie. Een schitterend boek waardoor je anders naar de oorlog in Afghanistan gaat kijken. Meeslepend read it yourself.

Inmiddels begonnen in De Klip van Linda Davies en ligt De voorlaatste droom van Angela Becerra op mij te wachten. Nu lijk ik natuurlijk al een onwijze intellectueel en dat klopt.

Ik schijt op mensen die hun handen niet uitsteken. Elke ochtend weer die strontpubers waar je voor stopt op een rotonde terwijl jij netjes stil staat slaan hun allemaal voor je neus af. En dat is niet alles, nee slome bejaarden, slijmende mongolen, kutkinderen en zelfs de op het eerste oog normaal uitziende fietser kan niet het fatsoen opbrengen ff dat armpie de lucht in te werpen. En dit alles om een uur of 8 ’s ochtends is gewoon zelfmoord! Ik wist zelf niet dat ik zo fucked up kan raken! Heerlijk!
En nu ik hoor dat de tastjesdiefkillster 180 uur werkstraf krijgt, denk ik dat ik ook maar een gokje ga wagen. 

Het was weer zover, het jaarlijkse ritueel van mijn verjaren. Vollop verrast met kadootjes, blij met mn hippe old skool rolschaatsen voor de bilspieren en het plezier, het nieuwe album van Imani en de custom made skittle bacardi! Wow! Van skittle bacardi de beste smurfen Mo’s gemaakt! Van met skittle bacardi gemaakte smurfen Mo’s een leuke dronk en beperkte kater krijgen, het prive mailadres van imani ontdekt op CD, imani een mailtje gestuurd, wachten op antwoord van Imani, overal in huis skittles en smurfjes vinden, logees uitgezwaaid, log niet op chronologische volgorde typen, snelbewegende travisterroriserende grote vriend neef M verwelkomen et son parents, imani laten horen, E zeggen hoe grappig Imani is, weer aan het werk, plannen maken voor ut weekend, een muisarm ontwikkelen, dom msnen met de ex, ff klaar zijn met Imani, graag naar bed willen, naar bed gaan.

Waan ik mijzelf al een tijdje dood in weblogland, deze week was er ook eentje van uitersten. Zo stierf mijn vriend P. en werd Lena geboren. Zelf vierde ik tussendoor mijn verjaardag. Zo oud ben ik nog nooit geweest. 

Dan toch nog maar een poging. Ja, het lijkt hier rustig maar ondertussen zit ik knetterhard te knocken tegen een hardnekkige writersblock. Block of geen block, M is in Antwerpen geweest en dat was leuk. Met Katootje, die inmiddels alweer Kapot is, en een onwijs kuthumeur die kant op gesjeesd. Tja dat krijg je als je ‘s ochtends in de kattenpis graait. Het is natuurlijk niet allemaal rozengeur en wodka lime! Van de pis naar de binnenstad. Lekker gegeten, heerlijk geslapen! (thuis slaap ik namelijk op beton), chillen, winkelen en moeilijke films bekijken… op de terugweg langs opa Plaan en eenmaal thuis een grote schoonmaak. Om zonder de zonneschijn dan toch wat rozengeur te verwelken.

Na zo’n 20 voorprogramma’s waaronder Canadian tough girl Eternia waar ik nog even mee gesociolized heb op de (how more you drink how) doubleyousee (WC voor de leken) want als ik teveel drink –moetikpissen- praat ik teveel en ook al had ik zondag gezworen op een alcoholloos bestaan I did it enniewee. Want voornemens zijn alleen voor het nieuwe jaar en dan ook nog eens om verbroken te worden. Dus. Een keer geen Nederlandse schijt want; je weet toch, daar ben ik ff klaar mee. Alhoewel ik Typhoon wel voor de 6^e keer een hand geschud heb en hij weer mijn naam niet wist. Net als andere niet nader te benoemen personen. Wat is er nou zo moeilijk aan?! DAMN IT!

Maar goed hij vond mij grappig en warempel… dat klopt!

Tijd voor het hoofdprogramma  Pharoahe Monch en TERING WAT STOND DAT HARD! Maar als er een Farao opkomt die er uit ziet als een kruising tussen John Legend en Xzibit, laten we wel wezen, dan maakt het niet uit wat voor herrie er uit komt. Ik heb trouwens nog een bejaarde mazda pimpklaar staan. Desondanks toch een paar nummers herkent en M zou M niet zijn om lekker mee te bouncen. Ooow Ooow! Na een justintime colaatje besloten dat de herrie toch echt lawaai werd, de biezen gepakt, met de majo (hoe blont kan je zijn) het hoerenweer ingedoken en naar huis mijn crib gewaggeld. De week is weer gebroken (pritty damn good al zeg ik het zelf) en ondanks al het bovenstaande gedis was Pharoahe Monch toch echt die shizzle! Ik zeg Travis-tiet gedag en duik mijn bed in om vooral niet aan morgen te denken.

Was hij vorige week nog smaakvol, deze week is Johnson een eikel die, net niet hard genoeg maar wel te ver, van de boom in Zaandam is gevallen. Johnson staat gelijk aan control alt delete als E tot X kwadraat. Die laatste snap ik zelf ook niet helemaal. Enniewee, need I say more? Nope. Toen Sport’s oude liefde Vinnie van de tijgerbalsem dan ook opdook (alsof hij Hans Klok zelve was) was Johnson helemaal voltooid vergeten tijd.

Vorige week vrijdag zat ik knetterhard te stuiteren achter mijn bureau om vervolgens knetterhard te stappen, brullen, gieren, lachen, rauchen&zaufen als een zeeman en uiteraard  dansen als een zigeunerin bij de Sneaky preview tour van Beef! (Daar ook weer heel sneaky tussen uit geglipt) Deze vrijdag deed ik mijn best om niet in slaap te vallen. Tot mijn grote vreugde vond ik een blikje bullit powerrockdrink waardoor ik fris&fruitig met Charles de nacht in dook. Op naar het hoge noorden. Met mn bestest naar Lucky Fonz III. Erg lucky kwam Fonz niet over maar ik heb nog nooit zo’n intiem concert meegemaakt. Iedereen ging ook spontaan op de grond zitten en je kon spelden horen vallen. Bijzonder. Daarna de fantastischgeweldigeubermooielegendarische akoestische shizzle van mon amor! Ik laat natuurlijk niet ongemerkt voorbij gaan dat wij deze week maar liefst 5 jaar verkering hebben, wow it’s a fucking miracle! Ook de nieuwe liefde van Sanandeman bewonderd onder het genot van funkende bruine suiker en een colaatje. Lekker hoor.

In de stromende regen zuruch zu hause, ik trek die shit nau-we-lijks!

Don’t come knocking at my door.. it’s allready open. – Lucky Fonz III

Na een overdosis snot (alweer? Ja!) kwam een overdosis hiphop. Vorige week ergens begonnen met fakkelteit van Sticks en Typhoon. Alhoewel het meer een optreden van Opgezwolle was maar dan zonder de knallers. En juist van die knallers moet ik het hebben. De rest van het publiek leek hier geen last van te hebben en pocoode er lekker op los. Ik stond voor ik het wist en tot grote ergenis weer midden in die pit maar ben er zonder blauwe plekken vanaf gekomen. De volgende sessie hiphop werd verzorgd door Neo&Manu die grappig genoeg hetzelfde spasme hebben geërfd. Als stuiterende zombies preekten zij nog net geen evangelische boodschappen. Sjonge je zou warempel denken dat Gouda 1 grote ghetto is. Het theatrale gebeuren waarvan ik eerst nog twijfelde of ik het  orgineel of weereensietsanders vond, irriteerde mij na het eerste nummer al mateloos. Enige pluspunt van deze gebroeders was dat ze mijn vriendje Blaxtar hadden uitgenodigd. Daar zou M vrolijk van zijn geworden als ze niet zo’n waardeloze geluidsman bij zich hadden. Maar goed Blax bouncet gewoon door en ik bounce lekker mee. Dat zal die shit dan wel zijn. Dan eindelijk kwam Duvelduvel. Nooit eerder gezien en ik voelde die shit, op plaat dan. Want live vond ik er geen reet aan. Duvel zo uitdrukkingsloos als een herkauwend rund met een ADHD dwerg om zich heen te blaten. Misschien ben ik de jochies zat die overdag slapen zodat ze ‘s nachts de man zijn. M is voorlopig hiphop af, ja toooooch!

Als je van Johnny Cash houdt zul je ongetwijfeld het werk van Dale Watson kunnen waarderen. Een opperhonkytonky met het droogste redneck accent (plus bijbehorende humor) en het uiterlijk van Elvis. Uberlieve country deuntjes met standaard zware teksten over drank en liefde, what else?! Door die zelfde drank was Dale af en toe zijn tekst behoorlijk kwijt. Gelukkig heeft ie fossielen als fans die de teksten wel kenden. Zo wandelde ik dus zo een Texaanse bejaardentehuis western in. Dale zelf vindt de country van tegenwoordig maar niks. Hier heeft ie een grappig liedje over geschreven; Country my ass! Hij vindt zelf dat ie Ameripolitan maakt "original music with prominent roots influence." Nou Dale, Ameripolitan M’s ass! Ik zeg: Iiiiiiiiii-haaaaaaaa cowboy!

Afgelopen week ben ik bij de kaakchirurg geweest. Het is nu maandag en ik ben nog steeds een hamster! Mijn wang is langzaam aan het weg zakken terwijl mijn eerst-nog-fors-uitziende voorraad pijnstillers in een veel hoger tempo lijkt te verdwijnen…Tering zeg, daar lag ik dan te shaken ingepakt in hoogstaand chirurgisch crêpe papier terwijl een boor van formaat dril mijn natuurlijk shaken nog eens kracht bij zette. Al dit geshake leverde mij wel een extra verdoving op, altijd fijn. Alhoewel ze me de volgende keer beter helemaal knock-out mogen laten gaan. Toch maar wat Franse concertjes meegepikt want zolang ik stijf stond van de Ibuprofen en niet hoefde te praten (of eten) was ik de rielekstheid zelve. Zo stond ik dan bij Wax Tailor en ik weet niet of het de hoeveelheid poeder was maar wat een vage show… Door het aantal samples gecombineerd met live muzikanten (waarvan de dwarsfluitist op zich al aanzette tot kalmerende middelen) raakte ik een beetje de weg kwijt. Toen er dan ook nog een rapster alleen op beeld ging mee rappen (geïntegreerd in de ubervette VJ-show) en er een zangeres af en toe opkwam die vergat te playbacken (of gewoon niet mee zong) en dan ineens wel weer echt ging zingen… toen gaf ik de strijd op om de boel te volgen en heb als een brave hamster de boel aanschouwt. Luister het eerste nummer op Wax zijn myspace en je begrijpt mijn shit. Nu ik het zo terugluister klinkt het warempel beroerd lekker.Na Wax kwamen de mannen van Le Peuple de L’Herbe (De Wietmensen) aangekondigd als een explosieve cocktail van jungle, hiphop, funk, ragga, house, dub, breakbeat en drum ‘n’ bass. Live aangevuld met instrumenten als trompet, drums, turntables en andere electronica. Maar een cocktails met zoveel ingrediënten gecombineerd met wiet en pijnstillers kan de grootste opperjunk nog niet eens handelen dus toen ben ik er maar van tussen gegaan.