Na zo’n 20 voorprogramma’s waaronder Canadian tough girl Eternia waar ik nog even mee gesociolized heb op de (how more you drink how) doubleyousee (WC voor de leken) want als ik teveel drink –moetikpissen- praat ik teveel en ook al had ik zondag gezworen op een alcoholloos bestaan I did it enniewee. Want voornemens zijn alleen voor het nieuwe jaar en dan ook nog eens om verbroken te worden. Dus. Een keer geen Nederlandse schijt want; je weet toch, daar ben ik ff klaar mee. Alhoewel ik Typhoon wel voor de 6^e keer een hand geschud heb en hij weer mijn naam niet wist. Net als andere niet nader te benoemen personen. Wat is er nou zo moeilijk aan?! DAMN IT!

Maar goed hij vond mij grappig en warempel… dat klopt!

Tijd voor het hoofdprogramma  Pharoahe Monch en TERING WAT STOND DAT HARD! Maar als er een Farao opkomt die er uit ziet als een kruising tussen John Legend en Xzibit, laten we wel wezen, dan maakt het niet uit wat voor herrie er uit komt. Ik heb trouwens nog een bejaarde mazda pimpklaar staan. Desondanks toch een paar nummers herkent en M zou M niet zijn om lekker mee te bouncen. Ooow Ooow! Na een justintime colaatje besloten dat de herrie toch echt lawaai werd, de biezen gepakt, met de majo (hoe blont kan je zijn) het hoerenweer ingedoken en naar huis mijn crib gewaggeld. De week is weer gebroken (pritty damn good al zeg ik het zelf) en ondanks al het bovenstaande gedis was Pharoahe Monch toch echt die shizzle! Ik zeg Travis-tiet gedag en duik mijn bed in om vooral niet aan morgen te denken.